Home > Reisverslagen > Reiservaringen uit het Arctisch gebied

Reiservaringen uit het Arctisch gebied

In de zomer van 2005 ondernamen we de Thika Travel charter naar Spitsbergen. Aan boord van de Professor Molchanov en in vertrouwd gezelschap van Rinie van Meurs, Dixie Dansercoer en Louis Beyens.
Een tipje uit een overvol pakket herinneringen.

‘Bij de dikbekzeekoetenkolonie Alkenfjellet wordt iedereen overwelmd door het schouwspel van al die kwetterende bedrijvigheid van vogels die niet zelden in een flinke ruzie uitloopt. Sommigen van ons zien ook nog een poolvos die altijd in de buurt rondhangt om z'n kans schoon te zien: een jong of zelfs een volwassen vogel is immers niet te versmaden!'
Het is tijd dat de jongen van de rots springen en we zien dan ook vele ouders rondzwemmen met hun enigszins verwarde en piepende kuiken, wat niet verwonderlijk is als je na drie weken op die steile, hoge richel gezeten te hebben nu plotseling in het water dobbert.'

‘Een groep luie mannetjes walrussen vormt ons verwelkomingscomité, maar al snel hebben we begrepen dat ook serieuzer werk geleverd wordt en hun zwemmende collega's brengen daar het levende bewijs van. Helemaal niet gestresseerd komt een aantal exemplaren nieuwsgierig naar die kleurige tweevoeters kijken, terwijl wij op onze beurt al even geboeid het doen en laten van deze mastodonten bestuderen.'

‘Het landschap biedt een erg rijke toendra, een onafgebroken mostapijt afgewisseld met bloemsoorten. Niet voor niets lopen hier goed gevoede rendieren rond. We hebben het geluk om verschillende moeders met een kalfje te observeren. Eenmaal zien we hoe het kalf bij moeder rendier gaat zogen, misschien niet zozeer omdat het honger heeft, dan wel als een geruststelling omdat de dieren ons ook opgemerkt hebben.'

‘Maar dan: een van de passagiers ziet in de verte een gelige vlek op het ijs liggen. Zou het zo zijn, onze eerste ijsbeer? De expeditieleider vraagt de kapitein om voorzichtig koers te zetten in die richting. Hoe dichterbij we komen, hoe groter de spanning wordt. De gidsen geven het verlossende woord: het is een ijsbeer! Luid gejuich op het schip, de spanning is gebroken.'

‘Er komt een ijsbeer over de ijskap aangewandeld, recht naar het kleine stukje land dat wij willen gaan verkennen. We besluiten toch in de zodiacs te gaan en een kijkje te nemen. Iedereen pakt zich goed in, want het is flink koud, echt arctisch. De beer is intussen op het landpuntje aanbeland en is gaan slapen. Waarschijnlijk moet hij uitrusten van zijn lange wandeling over de ijskap. De beer laat zich van alle kanten bekijken en na zo'n 20 minuten staat hij op en loopt hij een stukje verder landinwaarts, waar hij zijn slaapje ongestoord kan voortzetten'

‘Hoe dichter we de gletsjers naderen, hoe nietiger we worden.' Blauwwitte ijsmuren rijzen voor ons op en puurblauwe kerkorgelpijpen torenen boven ons uit. Dat zo'n ijsspektakel zo overweldigend kan zijn!'