Home > Antarctica > Leuk om te weten > Geografie en bevolking

Geografie en bevolking

Antarctica, of de Zuidpool, is het 5^de grootste van de zeven continenten en één van 's werelds laatste pure afgelegen wildernissen. Het is gelegen op de 60^ste breedtegraad, verscholen onder een dikke laag sneeuw en ijs, mysterieus en vol geheimen.

Naast onmetelijke gletsjers, blauwgetinte ijsbergen en uitgestrekte sneeuwvlaktes, ook hoge bergmassieven, zoals de Transantarctic Mountains. Vinson Massif in de Ellsworth Mountains is het hoogste punt.

Ook vulkanen bekleden het Antarctische landschap, waaronder de bekende Mount Erebus op Ross Island, de meest zuidelijk gelegen actieve vulkaan.

Het trans-Antarctische gebergte, tussen de Ross Sea en de Weddell Sea, verdeeld het continent in twee. Oost-Antarctica, ook wel Groot-Antarctica genoemd, en West-Antarctica of Klein-Antarctica. Aan de westelijke zijde liggen talrijke met ijs bedekte eilanden, terwijl het oosten meer een uitgestrekt hoog ijsplateau omvat.

Niet alle kusten van Antarctica zijn even goed toegankelijk. De meest noordelijk gelegen landtong, wijzend naar Zuid-Amerika, wordt het Antarctisch schiereiland genoemd. In combinatie met de South Shetland Islands en de Weddellzee is dit het meest populaire gebied voor expeditietochten. Door haar ligging blijft het schiereiland doorgaans het best behouden van de koude temperaturen, en is het gebied het langst bereikbaar voor schepen.

Antarctica kent geen oorspronkelijke bevolking, maar doorheen de jaren vestigden verscheidene landen er onderzoeksstations. Wetenschappers verblijven voor langere periodes op Antarctica en voeren onderzoek uit naar de ontwikkeling, het welzijn en het behoud van het continent. Klimaatonderzoek en het ‘gedrag van de ijskap' vormen daarin een belangrijk hoofdstuk.

Zeven landen beschouwden zich als bezitter van grondgebied op Antarctica. Dit werd echter nooit erkend.

In 1959 kwam het Antarcticaverdrag of de ‘Antarctic Treaty' tot stand, ondertekend door 12 landen, waaronder de voorgenoemde zeven en vijf andere staten met activiteiten op het continent.

Dit verdrag heeft het mogelijk gemaakt belangrijk wetenschappelijk onderzoek te stimuleren zonder conflictsituaties over bezit of heerschappij. Sinds het van kracht gaan van het verdrag in 1961, zijn nog 33 andere landen toegetreden. Vandaag de dag dragen 45 landen hun steentje bij in het bestuur van Antarctica.